پدر خوانده سیا ه ، رییس جمهور سیاه و پایان سپید ... 

 ... جمیز استیوارت که در ضیافت سال گذشته ی اسکار ، مجری مراسم 

بود در کنایه ای طنز آلود به هیلاری کلینتون و باراک اوباما ، احتمال انتخاب 

یک رییس جمهور سیاه پوست را با احتمال تیره بودن پوست مجسمه ی 

آزادی نیویورک به یک اندازه و در نتیجه محال خوانده بود . البته اگر به یک

سال قبل تر برگردیم و به روزهای پیش از ساخت فیلم گنگستر آمریکایی

( ریدلی اسکات ) برسیم به همین میزان احتمال میلاد یک پدر خوانده 

سیاه پوست مثل فرانک لوکاسِ ایفا شده توسط دنزل واشنگتن غیر عادی تلقی

می گشت . شاید باید به نقل قول سراسر پارادوکسیکال ناپلئون بناپارت تن  

دهیم که : "غیر ممکن ، غیرممکن است ... " و یا باور کنیم او این جمله را از

شکسپیر ندزدید ...

به هر طریق ، آکادمی ، هشتاد و یکمین مراسم اهدای جوایز اسکار که 

به قطع یقین ، معتبرترین فستیوال سینمایی جهان می باشد را با اجرای

گاوچران فیلم استرالیا ، هیوجکمن برگزار کرد و در راستای شعارهای

انتخاباتی باراک اوباما به خوشبینانه ترین نگاه نقره ای موجود که در "

میلیونرزاغه نشین " فوران می فرمود در حدّ فراتر از مقدور ، جایزه داد

تا به شعارهای تغییر و بهبود انتخابات یکماه ِ پیش ، لعاب سینمایی 

بخشید . در این مجال مجمل ، به چند سایه روشن سیاسی ، فرهنگی ، 

اجتماعی و صد البته سینمایی اشاراتی خواهیم داشت و اندکی در نقد و 

لقب پیامهای ساده و پیچیده و پیام آوران پیچیدگی های ساده اش به تقلای

خیال و مثال ، از کوششی خواهیم نگاشت !

- زاغه نشین های میلیونر ساز !

سینما را در شکل دقیق تر اینگونه معرفی می کنند :

" صنعتی است هنری یا هنری ست صنعتی ... "       

جیب مخاطب : سینمای هند به طور میانگین ، در هر سال بیش تر از 900

فیلم تولید می کند ؛ به طور میانگین روزی 3 فیلم در صنعت بالیوود تولید 

میشود و طبیعتاً قانون تقاضا و عرضه در این صنعت نیز حاکم است و میزان

علاقه ی سینماروهای شبه قاره را می توان در چنین برون ده فوق العاده

درک فرمود ...

مخاطب جیب : اقتصاد آمریکا دو نقطه ی قلّه مانند در درآمد زایی دارد .

بیشترین درآمد دولت آمریکا از فروش و در واقع صادرات اسلحه منتج می

گردد . دومین صنعت پولساز و جهان گستر آمریکایی ، وجه نقره ای رویای

آمریکایی یعنی صنعت نمایش و تولید و صادرات فیلم ( هالیوود ) است .

به راحتی می توان به این خلاصه ی تکان دهنده رسید که بیشترین درآمد

اقتصاد ایالات متحده از تسلط بر جان و فکر مردم جهان تأمین می گردد .

من مال تو : بهترین راه تسلط و در واقع فتح الباب تسخیر یک مملکت 

بیگانه، نشان دادن در باغ سبز عدن فرهنگی و در نهایت عدم ِ بی فرهنگی

است و سینمایی که اسطوره های تخیلی را در زیباترین روایت ممکن به

عنوان حقیقت تاریخی تقدیم ملل دیگر می کند بی صدا ترین روایت تحمیل 

درتهاجمات مقدور است و بس !

Red Hollywood on Revolutionary Road

 آیا پذیرفتنی است هالیوود راوی اندیشه ای مستقل از پنجه ی پنتاگون می

باشد؟ آیا می توان به اندازه ی کافی بلاهت روایت کرده و باور نمود که در

عصر بی تابی ارتباطات ، هیچ ارتباطی اعم از نظارت ، صدارت ، حضانت و

هدایت از سمت واشنگتن به لس آنجلس به ازای حمایت در جاده ی جادویی

برگشت موجود نیست ؟ چه آن روزهایی که الیاکازان و لوزی و سایر چپ

گرایان در یوغ قوانین سناتور مک کارتی ، نای نفس کشیدن نداشتند و چه 

این روزها که حوادثی اعم از 11 سپتامبر ، جنگ با تروریسم و ... هالیوود را

تبدیل به زبان بُرنده و بَرنده پنتاگون می نماید باور استقلال لس آنجلس و تپه 

تپش نقره گسترش از کاخ سفید در قله ی حماقت جلوه گر است و مثالی 

به تاریخ فوریه 2009 : یکی از معدود موارد افتراق ایده ئولوژیک جمهوری

خواهان و دموکراتها ، نوع صف آرایی آنان در مقابل مبحث همجنس گرایی

و همجنس گرایان است . در راستای هماوایی جاودانه ی سینماگران با 

مردان دموکراتها ، سرانجام یک دموکرات تیفوسی به نام شان پن که

مصیبت  نقرهای بوش لقب گرفته بود به خاطر اجرای یک کاراکتر همجنس باز

در فیلم " میلک " ، به شیوه ی فتح مجسمه ی اسکار ، در اندازه های

درخوری ، تقدیر گشت ...

اما حرف و پیام غیرقابل انکار همان change موجود در آنتالپی فیلم و خوش

بینی اختتامیه فیلم و مراسم بود و انطباق حیرت آورش با شعار شومن تازه

ی سینما واشنگتن ...