به تازه از بند آمده؛نیما شعبانی

 سیاست   : آلودگی محیط زیست !

 

من یاد گرفتم

آموزه ای درد آویز را ،

باید امّا به کار نایدم !

من قاب گرفتم ،

هر چه که یاد گرفتم :

 

وقتی سپید و سیاه

سایه وار ، آوار شوند در و بر هم ،

- چو نتوانی کدام از کدام خوانی -

هم دو رنگی است و هم یکرنگی ،

امّا نه آن است و نه این ؛

" سیاست " صدایش می زنند !

مثل میشگاه ابرِ گرگ ؛

مثل قاطعیت مشکوک خواب ،

شاید ترس همسایه ات از سایه ات

و سایه ات از پیکره ات ،

پیکره ات از مقبره ات

مقبره ات از همسایه ات، !

و همسایه ات از سایه ات...

 

 

                                   تهران پارس- 13 اردی بهشت   87

 

نسیم از گون پرسید ....

 

- پریشان ، خسته دلی و عطشان ،

تنت زار و نزار و دل آزرده ز آزار

            چنین ، چنایت بشکسته است ،

                       وه نرسی به سویی ؛ ره نبری به جایی !

                                              به کجا چنین شتابان ؟


- سالیانی است هر کو ، اگر پرسدم گویمش :

       « به هر کجا ، آیا مگر جویمش ... »


- چه امیدی است ، ز سراب ، پر فریب تر ؟

                          چوبه حبابی دل ببازی ،

                                 زامیدت هم غریب تر !


- چو نباشدم گریزی ، زِ عزیزتر از عزیزی

               ناگزیر ز ناگزیرم نبود میل گریزی