صندل رهایی
به احتضار افتاده ست
حضرت بی اعتبار شاعرانه ها
چه رمیده بختی ست و بیگانه وقتی ست با معجزه ها...
هوای وارونه و دلگرفته ی مایوس،
سر به هوا هوای بی نفس و بی همنفس
غریبانه ترین فصل تواریخ حافظه هاست!
تاریخ معاصر شعر و شاعر و کوچه
با آمدن یاری از راهی مقارن مباد
به تقویم عمرمان ردا نگردد
معجزه ای از اتفاق هرگزهرگز...
دستی ازپشت بامهای بادکام
-بامهای تبرئه و تخطئه ی عوام-
با یقین ما خوش و بش می کند
اعدام اعتماد است مدام!
سلاخان در تدارک ضیافت بهارند؛
بهار سرخ!
قربانیان البته دهه دهه دهه پیش تر خلع سلاح شده اند؛
از سلاح صالح عشق
سلاح سپید امید
و سلاح امن ایمان
اینان بی عشق و امید و ایمان
فرخیان بی لب هشتاد و اندی های اکنون اند
و گلوگاهان لبالب از واژه را
به یائسگی غزل های قافیه تنگ رسانند
به گواه زانوان تاول خیز،
بیت بیت،پاره پاره،
گام آخر به شام آخر می دوانند
وقت اندک،می میرد
امید، تردید می زاید
خزان، تمدید می گردد
و لب و قلم و گلو و شعر
به دره های هیس ستان تبعید می گردد
... وتو هنوز کفشهایت مانده پشت ویترین
ای اسطوره ی نیامدنی رهایی!
اساطیر پشت حصار انحصار،
محاسن به آسیاب می برندو بی پیرایه باز آیند...
