دیوان حافظ و پریان من

کاش آن قدر خوب بودی ،آفتاب وار و ناب و بی حریف

که من و وجدان خون هم نمی ریختیم  پیاپی

به وقت  خاطره خوانی ام با کوچه مردم غریب

تا دروغی دلنشین و  بی تاریخ رود بر بوم زیبایی وجعل

که یار ما یار بود چتر و پناه و باران

بسیارتر از بسیاران ،دیوار بود درربع نابسامان

آن چنان یار بود...

 

کاش آن قدر خوب بودی وفاکار وغزل باب و شریف

تا فلان قدر شعر می سرودمت حافظ تر از غزل

پریان مصحفی بال و پر و بیت اش  همه بیت الغزل

که دو صد نسل دلباخته و پیروز و لولی وش و مست

به هم هدیه می دادندش به کلک نسخ

به وقت خوب "این قدر دوستت دارم" گفتن های مکتوب

                        بهنام درزی بورخانی-

                                                           23 تیر 1389-کرج