...همان طور که میان اتاق ایستاده بودم
سال تحویل شد
دو سه پرنده به سرعت پر زدند
سپس در افق گم شدند
سپس پیری من و تو آغاز شد
احمد رضا احمدی
سلام!باور کن نمی توانم باور کنم اتفاقی در حوالی روزگار ما افتاده باشد که به بوی باران
خورده ی بابونه اش گره کراواتم را مرتب کنم و در کمال ریاکاری آشنای این تبار
بگویمت:سلامی به سبزی بهاری که از در و دیوار و سوراخ سمبه های این حوالی بال بال
میزند.نوروزتان مبارک!
سالهای دورتر،همان سالها که دره من چه سرسبز بود،هرچه به ثانیه تحویل سال نزدیک تر می
شدم حجم مزخرفی از سوسپانسیون دلتنگی،دلشوره و بغض مرا در کام کمین کرده خویش می
کشید و می درید و ناگهان سال تحویل می شد و من هم انگار زایمان کرده باشم از منتهای
حماقت کودکانه ام یک "آخیش" از حومه ی حنجره ام ساطع می کردم اما امسال آگاه تر از آن
بودم که انتظار معجزه یا چیز دلخوش کننده ی دیگری داشته باشم...
این روزها به لطف اصالتم در گوشه ای به افق شمال به نام" شیرگاه" و در خانه پدری می
نشینم بر لب جوی و گذر عمر می بینم و...
از سروده های اسفند 1386 یک شعرچه و یک شعرواره به فرصت صبور و بی دریغ نگاه
باوفایتان از من پیشکش:
1)بیات گیلک
بیا با سین اول
بزن بر سیم آخر
که ناکوک است سازم!
2) سی وپنجم اسفند 1387
عمری اگر مانده باشد
همچنان در اسفند خواهم زیست
همچنان نامت را تنفس خواهم کرد:غزل،غزل
چو چشم به راهان بیدار بامدادان
پس هر صدایی می پرسم:
کیست؟ کسی ست؟آمدی؟کیست؟
بیمار و بی تیمار
چو بوتیمار
به مردم،به درخت،
به هر عابر خوشبخت خواهم گفت:
چه سرمازده سالی ست،
عجب زمستانی ست؛
گویی سالهاست می لرزم
عجب زمستانی ست...
